04.3.1.4.1. Opracowania ogólne teatralnej recepcji „Dziadów”

  1. Z. Wasilewski, Konrad Wyspiańskiego - ostatnia fala romantyzmu
  2. S. Pigoń, Czy wciąż jeszcze należy grać „Dziady” w inscenizacji Wyspiańskiego?
  3. W. Bruchnalski, Dwie kwestie Mickiewiczowskie. Czy „Dziady” były przedstawione na scenie za życia poety? Niemcewicza „Listy litewskie” a „Pan Tadeusz”
  4. W. Horzyca, Teatralne idee Mickiewicza : z powodu nowej inscenizacji „Dziadów” w Teatrze Wielkim / Wilam Horzyca.
  5. A. Janta-Połczyński, Jak wystawiłem „Dziady” po angielsku?
  6. J. Przyboś, Jak grać „Improwizację”?
  7. J. Got, Mickiewicz i Słowacki w teatrze krakowskim w latach 1865-1885
  8. K. Nowacki, O scenografii Wyspiańskiego do „Dziadów”
  9. T. Sivert, Mickiewicz na scenie
  10. W. Lipiec, Inscenizacja „Dziadów” Mickiewicza na scenach łódzkich w l. 1908-1910
  11. T. Pacewicz, Mickiewicz na scenach polskich
  12. M. Witkowski, Jeszcze o przedstawieniach „Dziadów” za życia Mickiewicza
  13. Z. Raszewski, Słowacki i Mickiewicz wobec teatru romantycznego
  14. J. Timoszewicz, Inscenizacje mickiewiczowskie w USA
  15. Z. Wilski, Mickiewicz, Słowacki, Krasiński, Norwid i Wyspiański na scenach polskich 1 VII 1955 - 1 VII 1960
  16. W. Natanson, Mickiewicz a scena polska
  17. A. Wanat, Na przedpolu „Wyzwolenia”. Uwagi o Stanisława Wyspiańskiego preparacji „Dziadów”
  18. Pięć studiów z dziejów scenicznych dramatów Mickiewicza, oprac. M. Wosiek
  19. M. Wosiek, Historia tekstu scenicznego „Dziadów”
  20. J. Timoszewicz, Partytura krytyczna Schillerowskiej inscenizacji „Dziadów”
  21. J. Timoszewicz, ”Dziady” w inscenizacji Leona Schillera
  22. M. Łukowski, Dramaty Mickiewicza, Słowackiego, Fredry, Norwida i Wyspiańskiego w Telewizji Polskiej 1952-1969
  23. J. Kozłowski, Tradycje teatralne „Dziadów” wśród polskich socjalistów
  24. M. Kucia, W poszukiwaniu mitu teatru. „Dziady” w reżyserii J. Grotowskiego i K. Swinarskiego
  25. C. Mykita-Glensk, Twórczość trzech wieszczów na scenach amatorskich Śląska w latach niewoli narodowej
  26. J. Kreczmar, Problematyka sceniczna „Dziadów”
  27. M. Prussak, ”Dziady” Stanisława Wyspiańskiego. Dokumenty pracy
  28. E. Baniewicz, We władzy romantyzmu czy w szponach stereotypu?
  29. E. Morawiec, Religijne inscenizacje „Dziadów” w teatrze polskim w latach 1945-1980
  30. K. Pleśniarowicz, Polski teatr śmierci: Mickiewicz – Wyspiański – Kantor
  31. L. Kaczyńska, Od arcydramatu do arcyteatru. Mickiewiczowskie „Dziady” w inscenizacji Konrada Swinarskiego
  32. D. Ratajczakowa, ”Zamknijcie drzwi od kaplicy...”
  33. Dziady A. Mickiewicza w inscenizacji Konrada Swinarskiego. Opis przedstawienia
  34. M. Dziewulska, Nieskończenie samotny Konrad: kilka uwag o scenicznej historii „Dziadów”
  35. G. Pielużek, Sceniczne dzieje „Dziadów”: próba podsumowania
  36. Z. Majchrowski, Cela Konrada: powracając do Mickiewicza
  37. J. Ciechowicz, Teatralna lektura „Dziadów”: osobno czy razem?
  38. K. Braun, ”The Forefathers' Eve”: The Burning Bush of Polish Theater: Some Personal Encounters
  39. M. Rapacki, ”Dziady” awiniońskie. Pierwsza we Francji publiczna prezentacja polskiego arcydramatu
  40. L. Kaczyńska, Telewizyjne „Dziady” Jana Englerta w wielogłosowym dialogu
  41. A. Kumor, ”Dziady” awiniońskie
  42. ”Dziady”: od Wyspiańskiego do Grzegorzewskiego, red. T. Kornaś, G. Niziołek
  43. B. Schultze, Blokady recepcyjne w niemieckim teatrze wobec sztuk Mickiewicza, Słowackiego i Wyspiańskiego, tłum. K. Jaśtal
  44. B. Schultze, Klasyka teatru pozostaje lekturą (”Dziady” Mickiewicza w polsko-niemieckim transferze kulturowym, przekł. K. Jaśtal
  45. K.A. Lewkowski, Mickiewicz – poeta teatru
  46. L. Kaczyńska, Dramat we współczesnej praktyce teatralnej (na przykładzie powojennych inscenizacji „Dziadów”)
  47. B. Osterloff, Na drodze do teatru monumentalnego (Wyspiański i Mickiewicz w inscenizacjach Aleksandra Zelwerowicza)
  48. J. Ciechowicz, ”Senator wypadł z łaski...” Jak teatr polski śnił Sen Senatora
  49. Z. Majchrowski, Czy „Dziady” są dramatem dla teatru monumentalnego?
  50. M. Bialota, Mickiewicz Redutowców
  51. M. Kalinowska, ”Dziady” i teatr misteryjny Reduty [M. Limanowskiego]
  52. M. Białota, Mickiewicz Reduty Limanowskiego i Osterwy
  53. M. Raszewska, Ostatnie przedstawienie „Dziadów” 30 stycznia 1968 roku
  54. M. Raszewska, Akta Komitetu Warszawskiego PZPR w sprawie „Dziadów”
  55. Pam. Teatr., 2005, z. 3/4
  56. A. Sobiecka, Mickiewicz na scenie krakowskiej 1890-1898
  57. J. Wnuczyńska, Aniołowie w III cz. „Dziadów” A. Mickiewicza i w teatralnych realizacjach dramatu w XX wieku
  58. T. Lubelski, Krewniacy z Litwy. Narodziny adaptacji z ducha wspólnoty
  59. M. Raszewska, ”Dziady” Dejmka
  60. P. Czartoryski-Sziler, 40-lecie zdjęcia „Dziadów” Dejmka
  61. P.M. Stepanova, Pol'skij teatral'nyj Peterburg
  62. M. Terlecka-Reksnis, Rola Gustawa Holoubka w teatralnej inscenizacji „Dziadów” (1967) w filmowym zwierciadle „Lawy” (1989)
  63. W. Szulczyński, Technika reżyserska Swinarskiego na podstawie jego inscenizacji „Dziadów” A. Mickiewicza
  64. M. Górecki, Młodzi czarodzieje: „Dziady” w teatrze polskim w latach 1990-2010. Recepcja i interpretacja
  65. M. Rosenberg, Dziwne przypadki (?) „Dziadów” Dejmka
  66. N. Popłonikowska, ”Dziady” w reżyserii K. Dejmka: próba demitologizacji
  67. P. Dobrowolski, Wcielenia „obrzędu świętojańskiego”: polityczne, społeczne i popkulturowe rytuały w teatralnych realizacjach „Dziadów” A. Mickiewicza
  68. B. Tyszkiewicz, Lekcja „Dziadów” w Głównym Urzędzie Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk: inscenizacja K. Dejmka w dokumentacji państwowej cenzury
  69. N. Popłonikowska, ”Dziady” A. Mickiewicza: reinterpretacja inscenizacji dramatu jako odpowiedź na sytuację polityczną Polski lat 60.
  70. B. Maresz, Nieznany egzemplarz reżyserski Adolfa Walewskiego z krakowskiej premiery „Dziadów” w inscenizacji Stanisława Wyspiańskiego
  71. J. Majcherek, T. Mościcki, Kryptonim „Dziady”. Teatr Narodowy 1967-1968
  72. M. Raszewska, Władza i teatr. Wokół „Dziadów” i marca ’68
  73. A. Marszałek, Wokół „Dziadów” w krakowskim teatrze roku 1848
  74. E. Hoffmann-Piotrowska, Mickiewicz jako „przyrząd do grania”. Przypadek Jerzego Grotowskiego
  75. M. Makaruk, ”Dziady”. Postscriptum
  76. Z. Majchrowski, Krypta Gustawa
  77. M. Makaruk, Litewscy reżyserzy czytają ”Dziady”
  78. P. Tomaszuk, Mój Mickiewicz